dec 19, 201125 jaar MS-Polymeer

Oktober 1986, K-86 in Düsseldorf

Op de driejaarlijkse kunststoffenbeurs legde C.J. Keyzer, hoofd R&D van Ind. Mij. Simson BV, voor het eerst contact met de firma Kanegafuchi Chemical Industry Co., Ltd., de Japanse producent van de Kaneka MS-Polymeren. Op de beursstand van Mitsui & Co. Benelux had de firma Kaneka slechts een klein plekje tot haar beschikking om enkele producten te promoten, maar dat was voldoende om iets van het ‘mysterie’ opgelost te krijgen wat de bindmiddelbasis was van de nieuwe bouwkit, genaamd Gomastit 2001, van de firma Merz & Benteli. Ook de MS-Polymeren zelf, MS-20A en MS-300, stonden namelijk in glazen potten uitgestald met de bijbehorende productinformatie.

 

Uit voorafgaand onderzoek van Simson BV was gebleken dat een van Gomastit 2001 afgeleid product al door de firma Den Braven in de markt was gezet. Deze beglazingskit, Hybriseal, was gebaseerd op een gemodificeerd siliconensysteem, waarmee de afkorting MS (Modified Silicon) is aangeduid. Hybriseal werd door Simson gezien als mogelijke vervanger van de 1K–Thiokolkit (Simsonpol), mits de kit voldoende overschilderbaar zou zijn. Zodoende werd na afloop van de beurs direct contact gelegd met de fa. Kaneka in Brussel en kreeg Simson bepaalde voorrechten om MS-Polymeren binnen de Benelux toepasbaar te maken. Gedurende twee jaar kreeg Simson de kans om een voorsprong te nemen met de ontwikkeling van kitten op basis van MS-Polymeren, zoals MS-20A en MS-300.

 

De eerste serie onderzoeken naar deze kitsystemen leverden geen stabiele composities op; duidelijk was wel geworden dat de vochthuishouding in de MS-kitten niet eenvoudig onder controle kon worden gebracht, met voortijdige gelering van de kit in de koker  als gevolg. Vervolgonderzoek, waarbij een met vocht zeer reactief droogmiddel uit de silanenchemie werd toegepast, bleek al snel succesvol.

 

Tot op de dag van vandaag wordt deze chemische reactiestap nog steeds breed ingezet, waardoor duidelijk is hoe groot de potentie van de MS-Polymeren altijd al is geweest om een reeks van kitsystemen te ontwikkelen. Variërend van lage modulus voegkitten tot hoge(re) modulus constructie- en montagekitten die elk zeer opslagstabiel konden worden gemaakt.

 

Simson Hybrid & Simson Hybrid Plus

 De eerste proefcharge in de fabriek van Simson liet niet lang op zich wachten en werd eind 1987 geproduceerd onder code VOO-711, voorlopig onder de naam Simson Mono-Elastoseal. Deze kleine productiecharge werd in blanco aluminiumkokers afgevuld, waarin 1K-Polyurethaankitten alleen zo minimaal één jaar lang stabiel kunnen worden bewaard. Simson had deze kokers overigens al in gebruik voor een tweetal PU-kitten: Simson Multiflex, een montagekit, en Simsonflex, een bouwkit voor aansluit- en dilatatievoegen. Zelfs in 2001, veertien jaar na dato, kon het kitmateriaal VOO-711 nog redelijk goed verspoten worden en verliep de uitharding met luchtvochtigheid tot elastisch, rubberachtig materiaal nog wonderbaarlijk goed. Na de productiecharge werd deze lage modulus MS-bouwkit verkocht onder de naam Simson Hybrid in een prachtig bedrukte aluminiumkoker (zie fig. 1).

 

 

                                               Fig. 1: strakke foto van aluminiumkokers Simson Hybrid

 

Vervolgens werd de Simson Hybrid Plus (Simson H+) als bouwkit ontwikkeld, min of meer als opvolger van Simsonflex-PU, waarbij gebruik werd gemaakt van een derde type

MS-Polymer van Kaneka.

 

Later werd vanuit dit systeem een eerste MS-montagekit ontwikkeld en specifiek getest om spiegels te verlijmen. De Simson Mirrocol bleek zeer goed algemeen verdraagzaam met de spiegelcoating, ofwel de achterkant van de spiegel. Revolutionair bleek het toepassen van de Simson H+ als basis voor het verlijmen van de gevelplaatelementen. Na uitgebreide duurtesten in het eigen lab keurde de firma Hoechst de lijm goed om er Trespaplaten mee te verlijmen op een houten regelwerk of onderbouw van aluminiumprofielen. Om de applicatie van de kit gecontroleerd en gelijkmatig te kunnen aanbrengen, ontwikkelde J. Jongen een V-vormige tuit waarmee zonder insluiting van luchtbellen de gevelplaten in de lijmfilm gedrukt konden worden (zie fig. 3).

 

 

 

                                                         Fig. 3: model van de gevelplaatverlijming  
                                                        

 

Lees in de volgende nieuwsbrief meer over de historie van 25 jaar MS Polymeer!

 

 

 

 

 

Deel met vrienden